Belangrijkste punten
- Het WK 2026 werd georganiseerd in de VS, Canada en Mexico, elk met een eigen inreissysteem.
- Fans van sommige nationaliteiten kregen te maken met drie aparte visumprocessen voor één toernooi.
- De duidelijkste les: vraag vroeg aan, want versnelde afspraken garanderen snelheid, geen goedkeuring.
- Het toernooi van 2030 breidt uit naar zes gastlanden, wat waarschijnlijk voor meer complexiteit zorgt.
Drie landen, drie systemen, één reis
Het WK voetbal 2026, georganiseerd in de Verenigde Staten, Canada en Mexico, zorgde voor grensoverschrijdende reisuitdagingen op een schaal die het toernooi nog niet eerder had gezien. Fans die tussen alle drie de landen reisden, kregen te maken met drie verschillende inreissystemen met sterk uiteenlopende goedkeuringspercentages, en bij sommige nationaliteiten liepen de afwijzingspercentages op tot wel 96%.
Elk land vroeg om een eigen aanpak:
- Verenigde Staten: ESTA voor de 42 landen met visumvrijstelling, of B1/B2-toeristenvisa met verplichte persoonlijke interviews voor iedereen daarbuiten.
- Mexico: Visumvrije toegang voor ongeveer 65 nationaliteiten; aparte visa voor Braziliaanse, Chinese, Indiase en Zuid-Afrikaanse onderdanen.
- Canada: eTA voor visumvrije aankomsten per vliegtuig; volledige Temporary Resident Visa’s met biometrie voor de meeste anderen.
Onderdanen van Brazilië, India en Zuid-Afrika konden te maken krijgen met drie aparte visumprocessen voor één reis: niet de toeristenkaart van één land plus twee visa, maar een volledige aanvraag voor elke grens die werd overgestoken.
Waar het misging
De wrijving was niet hypothetisch. Een familie uit Kaapverdië had bijna gemist om samen aanwezig te zijn door vertragingen bij visumafspraken. Meer dan 40 Marokkaanse supporters kregen plotseling een Amerikaans visum geweigerd, ondanks eerdere aanwezigheid bij WK’s en bevestigde plannen. En WK-winnaar van 2010 Joan Capdevila kreeg aanvankelijk geen toegang vanwege een ongerelateerde, decennia oude oefenwedstrijd in Iran, waarvoor op het laatste moment moest worden ingegrepen.
Kosten voegden nog een laag toe: terugbetaalbare borgsommen van US$5.000 tot US$15.000 golden voor ongeveer 50 nationaliteiten. We bespraken dat beleid uitgebreid in ons artikel over de WK-visumborg voor Afrikaanse landen.
Zeven lessen uit 2026
- Begin met visumaanvragen voordat de kaartverkoop start.
- Toernooien in meerdere landen vermenigvuldigen de papierwinkel.
- Versnelde afsprakensystemen garanderen snelheid, geen goedkeuring.
- Houd rekening met terugbetaalbare borgsommen waar deze van toepassing zijn.
- Oude reisgeschiedenis kan een aanvraag onverwacht compliceren.
- Routinematige vertragingen vormen een groter risico dan dramatische obstakels.
- Niet reiservaring, maar een vroege aanvraag bepaalt het succes.
Vooruitblik op 2030
Het WK van 2030 breidt uit naar zes gastlanden: Spanje, Portugal, Marokko, Argentinië, Paraguay en Uruguay, wat de vereisten nog complexer kan maken. Een verstandig plan:
- Controleer de vereisten zodra je team kans maakt op deelname.
- Ga na welke documenten elk land vereist.
- Vraag aan zodra dat mag.
- Bouw extra tijd in voor vertragingen in de verwerking.
Zoals een waarnemer van het toernooi het verwoordde: “het winnende team krijgt de krantenkoppen, maar voor veel gezinnen gebeurde het echte werk weken voor de aftrap, met het invullen van een visumaanvraag.”




