Belangrijkste punten
- Iran moest zijn trainingskamp naar Mexico verplaatsen nadat 13 delegatieleden geen Amerikaans visum kregen.
- De Iraakse spits Aymen Hussein werd bijna zeven uur vastgehouden op de luchthaven Chicago O'Hare.
- De eerste WK-scheidsrechter uit Somalië werd geweigerd en vanuit Miami teruggestuurd.
- De selecties van Senegal en Oezbekistan kregen extra controles, waaronder inspecties met politiehonden.
Verschillende nationale teams en officials kregen te maken met weigeringen en langdurige controles, terwijl het Amerikaanse grenstoezicht de aanloop naar het toernooi bemoeilijkt
Het WK 2026 begint op 11 juni in de Verenigde Staten, Canada en Mexico, en in de laatste dagen ervoor gaat het vooral over visumproblemen en incidenten aan de grens. Selecties en officials uit Iran, Irak, Senegal en Oezbekistan liepen allemaal tegen problemen aan bij binnenkomst in de VS, van regelrechte visumweigeringen tot langdurige vasthouding op luchthavens, zo meldt Daily Sabah.
De wrijving komt voort uit een fundamentele spanning: de prioriteiten van het Amerikaanse grenstoezicht botsen met de open sfeer van een toernooi dat voor het eerst 48 landen telt. Volgens de FIFA bepalen gastlanden zelf wie ze binnenlaten, maar dat standpunt valt slecht bij de delegaties die ermee te maken kregen.
Iran verplaatste het trainingskamp over de grens
De Iraanse selectie werd het hardst getroffen. Bondscoach Amir Ghalenoei en de spelers kwamen uiteindelijk het land in, maar ongeveer 13 stafleden en bestuurders kregen na een lange screening hun visumaanvraag afgewezen.
Het team kon daardoor niet anders dan de complete voorbereiding van Arizona naar Tijuana in Mexico verplaatsen. Het probleem is dat de wedstrijden van Iran in groep G tegen België, Egypte en Nieuw-Zeeland allemaal op Amerikaanse bodem staan gepland. De selectie moet dus telkens de grens over om te spelen en daarna weer terug om in een ander land te trainen. Iraanse functionarissen noemen de situatie politiek gemotiveerd, terwijl de Amerikaanse autoriteiten volhouden dat het om een reguliere controle ging.
Iraakse terugkeer overschaduwd door vasthouding op de luchthaven
Irak speelt voor het eerst sinds 1986 weer op een WK, maar dat feestje werd flink verstoord door wat er gebeurde op Chicago O’Hare International Airport. Aanvaller Aymen Hussein werd na de landing apart genomen en bijna zeven uur vastgehouden, terwijl functionarissen zijn telefoon doorzochten en hem ondervroegen. Binnen de Iraakse delegatie zeggen ze dat de selectie er flink door van slag raakte, op een moment dat het alleen om het voetbal had moeten gaan.
En dat bleef niet bij dat ene geval. De fotograaf van het team werd apart ruim 10 uur vastgehouden, om vervolgens alsnog te worden geweigerd en op een vlucht naar huis gezet.
Eerste Somalische WK-scheidsrechter aan de grens geweigerd
De opvallendste zaak draait om scheidsrechter Omar Artan, die door de FIFA was aangewezen als official voor het toernooi. Als hij het veld op was gestapt, was hij de eerste Somalische scheidsrechter op een WK geweest. Artan werd in 2025 ook uitgeroepen tot CAF Referee of the Year.
Volgens Daily Sabah landde hij in Miami, maar hield de Amerikaanse douane- en grensbewaking hem tegen vanwege zorgen over de screening. Artan mocht niet doorreizen en werd naar verluidt naar Turkije gevlogen. Zijn toernooi zit erop. Het incident heeft een bredere discussie losgemaakt over wat er gebeurt als nationale veiligheidscontroles zwaarder wegen dan de scheidsrechterskeuzes van de FIFA.
Senegal en Oezbekistan uitgebreid gecontroleerd
Zowel Senegal als Oezbekistan kreeg bij aankomst in de VS met stevige controles te maken. De Senegalese spelers werden op de luchthaven stuk voor stuk gecontroleerd, wat op sociale media de nodige aandacht trok. De delegatie van Oezbekistan maakte iets vergelijkbaars mee tijdens een trainingskamp in New York, waar politiehonden werden ingezet om de selectie te inspecteren als onderdeel van verscherpte veiligheidsprotocollen.
Geen van beide landen meldde visumweigeringen, maar de beelden en verhalen die online rondgingen riepen de vraag op of deze procedures voor alle 48 deelnemende landen gelijk zijn, of alleen voor bepaalde delegaties gelden.
Wat dit betekent voor het toernooi
Deze gevallen passen in een groter debat over hoe het Amerikaanse migratiebeleid wordt toegepast op internationale sportevenementen. Op papier bestaan er regelingen om sporters en officials versneld toe te laten, maar in de praktijk verschilt de ervaring enorm per nationaliteit.
De FIFA houdt vast aan haar afzijdige houding rond visumzaken, maar die aanpak krijgt steeds meer kritiek. Verschillende commentatoren en voetbalbestuurders vinden dat de bond de verantwoordelijkheid heeft om achter de schermen harder te duwen, zodat elk deelnemend land zonder obstakels het gastland in kan.
Wat begon als een reeks losse reisproblemen raakt nu aan de fundamentele vraag of een toernooi met 48 landen eerlijk kan verlopen als sommige teams veel hogere drempels bij binnenkomst tegenkomen dan andere.
